Het Waarom

Ze vragen mij wel eens Ray waarom? Waarom ben je boeken gaan schrijven, ten eerste geef je jezelf bloot en ten tweede zul je nooit de sympathie opwekken bij lezers maar ook niet bij familie en collega’s. Het is een actie waarbij je alleen maar kan verliezen.

Het is een vraag die ik mijzelf ook regelmatig gesteld heb, het schrijven van mijn eerste boek “Kapitein Coke” is ontstaan doordat ik gearresteerd was in Brazilië en mijn toenmalige vriendin mij vroeg om een boek te gaan schrijven. We waren er allebei over uit dat het zo niet verder kon met mij en ik eens goed over mijn leven moest gaan nadenken. Ikzelf was voor mijn gevoel eigenlijk al een tijdje klaar met dit leven na mijn debacle in Frankrijk maar werd door omstandigheden gedwongen om toch nog een keer te gaan varen. Begrijp mij goed, alle keuzes die ik gemaakt heb zijn door mij gemaakt en daar ben ik ook volledig verantwoordelijk voor maar soms word je in dit leven in het nauw gedwongen en maak je rare sprongen. Ik wist daarom dan ook dat ik resoluut iets moest ondernemen om dit leven achter mij te laten. Het schrijven van een boek begon daarom ook meer door mijn hoofd te spoken, niemand uit de criminele wereld zou na het schrijven van een boek nog iets met mij te maken willen hebben. Daarbij moest ik mij goed realiseren dat het een grote impact zou hebben op mijn familie, deze zouden absoluut niet blij zijn met het boek en het kon wel eens zo zijn dat ik hiermee alles en iedereen zou verliezen.

Dit alles in oogschouw genomen maakte de beslissing om te gaan schrijven er niet eenvoudiger op. Mijn vriendin bleef ondertussen aandringen en ik begon daarom op een smartphone toch maar wat teksten in elkaar te flansen. Het was een tijd waarin ik echt zoekende was met wat ik nu verder moest met mijn leven. Mijn rechtszaak begon ondertussen waarbij ik kreeg te horen dat ik de maximale gevangenisstraf zou krijgen van 20 jaar. Het was dus even slikken, tot overmaat van ramp gooide mijn vriendin waarmee ik net een zoon had gekregen de handdoek in de ring. Er komt dan een moment dat je het echt even niet meer weet, ben toen ook echt een half jaar door een diep dal gegaan. Aan een boek dacht ik al helemaal niet meer. Ik werd meer en meer geconfronteerd met de werkelijkheid, dit had ik allemaal aan mijzelf te danken en wat nog erger is ik trok iedereen die naast mij stond mee in mijn ellende. Erger nog ik deed dit al jaren zonder met iets of iemand rekening te houden. Wat een ellende voor mijn vrienden en familie.

Soms moet er gewoon iets gebeuren om alles om te draaien, ik weet ook wel dat ik niets meer goed kan maken, de publieke opinie over mij en mijn daden kan ik niet meer veranderen. Ik besloot dan ook ongeveer een half jaar nadat ik mijn teksten had geschreven de draad weer op te pakken en te kijken of ik een verhaal had te vertellen, een verhaal van waaruit een ander misschien leer kan trekken. Dat ik alles verloren had heb ik een plek gegeven en dacht ik moet mij niet verschuilen maar de kritiek over mij heen laten komen hoe moeilijk dat ook is. Heb toen het hele manuscript herschreven en naar een uitgever gestuurd die het met mij en een redacteur wel wilde redigeren. Vandaar uit heb ik het idee ontwikkeld om na mijn vrijheid in de wintermaanden lezingen te geven op scholen en instellingen. Het lijkt mij geweldig om jongeren voor te lichten en te behoeden voor de keuzes die ik gemaakt heb. Misschien is het iets om met probleem jongeren te gaan zeilen op het IJsselmeer, deze te leren zeilen, confronteren en behoeden voor mijn fouten. Of het daar ooit van komt weet ik niet, de tijd zal leren of ik die mogelijkheid krijg.

Mijn boeken moeten inzicht geven in de realiteit van de wereld van drugstransporten, daarbij hoop ik dat ik hiermee iemand kan behoeden voor mijn fouten. De ellende die dit leven met zich meebrengt is het niet waard om het aan te gaan.

Mijn berouw tegenover de mensen die van mij houden is groot, ik hoop dat ik jullie ooit weer trots kan maken.- RaymondK